FOCUS TRAINEN

oog voor verschil

De tijd van nu is de geschiedenis voor straks  

Deze Corona tijd zal deze generatie niet snel meer vergeten. Je werkt opeens thuis met jouw ouders als leraar, de keukentafel als klaslokaal en de juf of meester op een scherm of aan de telefoon. Je mist jouw vrienden, je maakt je zorgen, je verveelt je wellicht en je komt weer op nieuwe ideeën. Het besef dat dit in de geschiedenisboeken zal gaan komen is er bij veel nog niet. Maar juist dat stukje aanpakken is nu ook wel heel bijzonder. Het zou mooi zijn als er een plekje in de school gecreëerd kan worden wat over tientallen jaren nog steeds zal bestaan. Waar kinderen de verhalen, tekeningen, foto’s , kranten en andere spullen kunnen zien uit die tijd. Een virus wat ze dan hopelijk niet meer kennen en waar ze wellicht verbaasd over zijn dat hier geen oplossing voor was.  

Of het direct een openbare plek wordt ligt eraan hoe het de kinderen op school geraakt heeft: zijn er ouders of andere familieleden aan overleden of wellicht leerkrachten? Een ( elektrisch) kaarsje branden op die plek kan dan ook een mooi gebaar zijn. Een soort gedenkteken.  

Wat zie ik voor me? Ik zie een wand voor me of een vitrinekast met daarin:

·        Kranten en andere fysieke materialen( mondkapje, handschoenen? )  

·        Wellicht is er een Chromebook stuk gegaan. In plaats van deze weg te gooien is dit ook echt een symbool voor deze tijd. Later een museumstuk;)  

·        Foto’s van zorgpersoneel, lege pleinen in de wereld, kinderen die thuisonderwijs volgen, Rutte.  Gehamsterde vakken. Wc- papier. Eindexamen middelbare school. Bejaardenhuizen. De 1.5 m maatschappij. Lockdown andere landen.  

·        Een beer met een uitleg over de berenroute. Wellicht een skeeler of een ander voorwerp waar opeens veel mee gespeeld werd. Of een foto ervan.  

·        Een voorbeeld van een weekprogramma per groep  

·        Een doos per jaargroep waarin tekeningen/verhalen verzameld worden hoe kinderen dit ervaren hebben. Wat ze deden toen ze zich thuis verveelden? Hoe ze contact hielden met andere kinderen, leerkracht en familie?  Wat het met ze deed dat ze thuis waren? Hoe kamp/musical opgelost werd? Het mooiste is als je deze kunt lamineren zodat ze nog echt heel lang mee kunnen gaan.  

En deze kast zal zich blijven aanvullen totdat de oplossing voor het virus gevonden is. Ook dan zal er het een en ander te verzamelen zijn: blijdschap, verdriet om mensen die gestorven zijn, de 1.5 m die weer verdwijnt….  

Onze kinderen gaan dit vertellen tegen hun kinderen en kleinkinderen. Dit wordt een onderdeel van de wereldgeschiedenis. En hopelijk gaan we ook dingen uit leren en veranderen. Praat er met de kinderen over wat zij mee willen geven aan de kinderen van later. Het geeft op deze manier wellicht ook weer in een plekje.  

Pamela van Walbeek – leerkracht & coach  

www.focustrainen.nl